Blisko i daleko nie tylko palcem po mapie

   14022228_970147246431475_151491744836873362_nOd razu zaznaczam Drodzy Czytelnicy, że dzisiejszy wpis będzie trochę przydługawy. Dlatego też osoby, które nie lubią czytać o podróżach, o interesujących miejscach znajdujących się  w Polsce i Europie, zachęcam do opuszczenia strony, co by nie tracić 15-minut cennego czasu na czytanie pawłowych blubrów (co oczywiście nie oznacza, że swoim wejściem nie podbiliście mi statystyk- z czego bardzo się cieszę :) ). A osoby, które lubią podróżować- nie tylko palcem po mapie- zapraszam do wygodnego fotela. Rozsiądźcie się. Oczywiście wcześniej zaparzcie sobie duży kubek herbaty lub kakao. I przygotujcie się na dłuuuuuuugi trip. A więc zaczynamy.

   Swoją wakacyjną, podróżniczą przygodę zacząłem w tym roku, tak jak to już czynię 8 lat od Poznańskiej Pieszej Pielgrzymki na Jasną Górę. Tak, tak Drodzy Czytelnicy. Wraz z ponad 1000 osób przeszedłem pieszo z Poznania do Częstochowy. Mówię Wam- super przygoda. Codziennie nocleg w innym miejscu. Codziennie inna zupa pomidorowa. Uwierzcie mi- niby taka prosta zupa, ale każda ma inny, wyjątkowy smak. 13668992_941874692592064_408759641243206255_nCodziennie nowi ciekawi ludzie, których spotykamy na szlaku i starzy znajomi, których widzisz tylko przez te 10 dni. Znajomości, które zawiązują się podczas drogi są wspaniałe i na długie lata. A ile można się o sobie dowiedzieć. Można sprawdzić wytrzymałość swojego organizmu, odporność na ból, deszcz i palące słońce. Można ćwiczyć się w altruizmie, sprawdzić zdolność wczesnego wstawania, czy zdolności do zachowywania przez dłuższy czas ciszy. Można sprawdzić swój głos i zdolność do zapamiętywania piosenek. No i oczywiście można wypróbować swoją wiarę, pogłębić ją, umocnić. Tak więc wszystkich zapraszam do podjęcia trudu pielgrzymowania w przyszłym roku. Oczywiście w grupie 5 Poznańskiej Pieszej Pielgrzymki na Jasną Górę.

   13872691_951679974944869_7567901346196184513_nA co było po pielgrzymce? Po pełnym przygód 10-dniowym tuptaniu do Częstochowy przyszedł czas na Światowe Dni Młodzieży. Najpierw przeżywane te we własnej parafii- z gośćmi z Etiopii, następnie te diecezjalne- na poznańskiej Cytadeli. Właśnie uczestnictwo w diecezjalnych obchodach przyczyniło się do tego, że pojechałem do Krakowa. Znalazłem się w odpowiednim miejscu, w odpowiednim czasie i przy odpowiednich osobach. I tak dane mi było zobaczyć papieża Franciszka. Dane mi było doświadczyć entuzjazmu wiary. Dane mi było przeżyć wspaniałe chwile, które pozostaną ze mną na długo. Gdybym nie pojechał w lipcu na ŚDM, to całe życie bym sobie wyrzucał, że było to coś na wyciągnięcie ręki, a ja nie skorzystałem. Na szczęście nie będę musiał tego robić.

   Nie zdążyłem zapomnieć o Krakowie a znów w nim byłem. Tym razem wybrałem się do grodu Kraka z rodzinną w celach turystycznych. Wawel, Skałka, Smocza Jama, Stary Rynek, Barbakan, Kościół Mariacki, ul. Grodzka i Bracka, okno papieskie, kościół franciszkanów, Błonia. A poza tym opactwo w Tyńcu. Kraków jest przepięknym miastem, w którym każdy znajdzie coś dla siebie. Miesiąc by nie starczył, aby poznać wszystkie13895514_951460244966842_2121516639314823881_n jego zakamarki. Po Krakowie przyszedł czas po raz wtóry na Częstochowę i pierwszy raz w tym roku na Łódź. Kawa na Piotrkowskiej smakuje inaczej. No i ten Miś Uszatek. A tak nawiasem mówiąc. Polska wcale nie jest w ruinie, jak głosiła w kampanii wyborczej pewna partia. Polska jest piękna. Drogi, mosty, wiadukty, obwodnice, autostrady- coś wspaniałego. Moja czerwona Micra- zwana pieszczotliwie ,,Biedronką”- mknęła przez wspaniały kraj. Nie mamy się czego wstydzić. Musimy być dumni z naszej ojczyzny.

   I przyszedł czas na wakacje, na które czekałem cały rok. Przyszedł czas na Chorwację. Po krótkim odpoczynku po krakowskich wojażach, wyruszyłem na Bałkany, przejeżdżając przez urokliwe Czechy, Słowację i Węgry. Chorwacja jest przepiękna. Morze, góry, plaża, palmy, mandarynki, bora bora (ciepły, wiejący zazwyczaj 3 dni wiatr), rakija i inne frykasy. Jak ja to stwierdziłem: dasz mi pracę, wikt i opierunek, to zostaje tutaj na zawsze. I to nie są puste słowa. Jestem zauroczony każdą miejscowością, którą dane mi było odwiedzić. Makarska (nie mylić z masakra), Split, Trogir, Dubrownik, Jelsa, Bol, Mostar, Medjugorie, jeziora Plitwickie i Park 14063993_973385209441012_8758232251623751282_nNarodowy rzeki Krka. Wielość doświadczeń- zarówno wizualnych, zapachowych jak i smakowych sprawia, że trudno to wszystko opisać w kilku słowach. Nie pozostaje mi nic innego, jak z czystym sumieniem polecić Chorwację każdemu, kto nie wie, gdzie pojechać w przyszłym roku na wakacje. Ja na pewno tam wrócę.

   Może koniec z tymi wyjazdami. Trzeba trochę w domu pomieszkać. Ależ skądże- jedziemy dalej. Tym razem moje kroki skierowały się na wschód Polski, a konkretnie do Białej Podlaskiej, gdzie uczestniczyłem w XXIII Kongresie Ekonomistów Rolnictwa i Agrobiznesu. Miałem okazję poznać ciekawe osoby z całej Polski, posmakować tamtejszych smakołyków, między innymi kartaczy, czy sękacza. Ale najciekawszym w tym wszystkim był wyjazd na Białoruś. Miałem wyjątkową okazję przebywać w tym dość ,,egzotycznym” kraju, rządzonym twardą, dyktatorką ręką. Jakież też było moje zdziwienie, gdy po przekroczeniu granicy zobaczyłem piękne europejskie miasto Brześć, z równo przystrzyżonymi trawnikami, czystymi ulicami. Brześć z supermarketami takimi 14291853_984980228281510_2642344602463850938_njak u nas, z radiem, z którego płyną znane piosenki. To był pierwszy z pozytywnych i zaskakujących akcentów. Kolejnymi była wizyta na fermie strusi, gdzie niewątpliwą niespodzianką była możliwość spróbowania jajecznicy ze strusiego jaja oraz kotleta ze strusia (oba dania bardzo pyszne). Brześć to przede wszystkim twierdza brzeska- piękna, powojenna twierdza, z historią zawartą w każdym zakamarku oraz cerkwie i piękny rynek, na którym podziwiać można latarnie, codziennie zapalane przez latarnika. Coś wspaniałego. Białoruskie piwa, wódki i czekolady też niczego sobie.

    I na tym bym zakończył, bo przecież wypadałoby. Ale niestety, to jeszcze nie koniec. Powiedziecie- skąd ten Krysztofiak ma tyle urlopu? A ja na to- pracuję na uczelni :) . Co ja na to  poradzę, że mój pracodawca jest tak łaskawy i daje mi tyle wolnego. Grzechem byłoby z tego nie skorzystać. Dlatego też w te wakacje, odwiedziłem jeszcze trzy polskie miejscowości- Wrocław, Gniezno i Warszawę (dwie ostatnie w połączeniu z Krakowem dają szlak polskich stolic). Wszystkie piękne i ze swoim urokiem. Wrocław- perła Dolnego Śląska. Z krasnalami, rynkiem, kamieniczkami, Ostrowem Tumskim, Panoramą Racławicką, Sky Tower i zoo- urzeka swoim pięknem, harmonią, oraz niemieckim ordnungiem. Gniezno z Katedrą, ryneczkiem, jeziorkiem sprawia, że człowiek 14502684_1003127609800105_9119006666254578588_npowraca do czasów, kiedy Polska się zaczęła. A Warszawa? Ach Warszawa! Zapierająca dech w piersiach europejska stolica z biurowcami, starymi kamieniczkami, Zamkiem Królewskim, Wisłostradą, Stadionem Narodowym, metrem czy w końcu Pałacem Kultury i Nauki. Byłem w Warszawie tylko 3 dni. O 3 dni za mało. Na pewno tam wrócę, bo przecież przede mną jeszcze tyle do zwiedzenia.

    I teraz naprawdę już koniec z podróżowaniem. Czas wrócić na ziemię i zabrać się do pracy. W końcu rozpoczął się nowy rok akademicki. W końcu mogę zacząć normalnie pracować oraz marzyć o kolejnych wakacjach.

W górach jesteśmy bliżej nieba…

100_5207   Każdy człowiek potrzebuje chwili odpoczynku. Pomiędzy kolejnymi lekcjami są przerwy, w pracy mamy wolne na śniadanie, a i przecież podczas domowej krzątaniny jest także czas na kawę. Czasami jednak potrzebny jest dłuższy odpoczynek, który umożliwi nam zregenerowanie sił, powrót do zdrowia, czy tak po prostu, da czas na przemyślenie wielu ważnych spraw. Jedni spędzą te chwile w domowym zaciszu, inni będę chcieli odpocząć słuchając szumu fal, a kolejni uciekną od miejskiego zgiełku i zaszyją się gdzieś w lesie. I tutaj pojawia się pytanie, gdzie ja najlepiej odpoczywam? Po moim ostatnim tygodniu, muszę z ręką na sercu stwierdzić, że najlepszym dla mnie miejscem na wypoczynek są góry.

   Góry bowiem są takim miejscem, gdzie możemy usłyszeć samego siebie. Gdzie możliwe jest zobaczenie tego, co dzieje się w naszym życiu w zupełnie w innym świetle. Gdzie to, co było dla nas ważne i pierwszorzędne, nagle przestaje być priorytetem i staje się czymś, bez czego można jednak żyć. W górach człowiek dostrzega, że nie jest100_4701 pępkiem świata, że w porównaniu z nimi jest malutki, niczym mrówka. Góry uczą go bowiem pokory. Pokory, która poniekąd rodzi się ze zrozumienia słabości i kruchości swego ciała. Ze zrozumienia, że aby coś osiągnąć, trzeba mozolnie wspinać się cały czas pod górę, że trzeba iść mimo, iż do celu jeszcze daleko. Że trzeba iść po wyznaczonym szlaku, bo inaczej można zejść na manowce, że trzeba pamiętać o podstawowych zasad, bez których udanie się w góry nie jest możliwe.

   Chodząc po górach, podziwiając krajobrazy, upajając się pięknem przyrody, możemy dostrzec jak wielu rzeczy jeszcze nie doceniamy. Możemy odkryć, że tak na co dzień, to nie nie za bardzo zastanawiamy się nad swoim życiem, jego przebiegiem, podejmowanymi decyzjami. Góry uświadamiają nam, że każdy stawiany krok ma znaczenie, że niewłaściwie wybrany szlak, czy źle położona stopa na kamieniu, może nas zaprowadzić nie tam, gdzie chcemy lub może zakończyć nasz ziemski żywot. Góry pokazują nam, że często nie dostrzegamy piękna otaczającego nas świata, że narzekamy na wszystko, co nas spotyka, że nie potrafimy cieszyć się z małych rzeczy. Udanie się na górski szlak pokazuje, jak piękne jest to, co jest dookoła nas, jakie wielkie rzeczy uczynił dla nas Wszechmogący. Dostrzegamy wówczas piękno lasu, kamienistej drogi, drzew, cicho szemrzącego potoku czy spadającego z gór wodospadu.

   100_5149Stając pod górą widzimy, że czeka nas długa droga, że często będzie ona kamienista, stroma i niebezpieczna, że na niej będzie wiele niedogodnych sytuacji, niebezpieczeństw. Ale będąc już na szczycie możemy być dumni z samych siebie, możemy cieszyć się, że pokonaliśmy ten trudny dystans, że weszliśmy mimo bólu nóg, wyczerpania.  Możemy wówczas spojrzeć na świat z innej perspektywy. Nie musimy zadzierać głowy wysoko, aby ujrzeć górę. Możemy z podniesionym czołem spoglądać przed siebie i za horyzontem dostrzegać nowe czekające nas wyzwania. Jednak, aby to wszystko móc zobaczyć trzeba ubrać plecak i podjąć wyzwanie. Bo wszystko, co piękne i wzniosłe rodzi się w bólach. Chcą coś osiągnąć trzeba wyruszyć w trudną drogę, trzeba każdego dnia pokonywać samego siebie i z odwagą stawiać kolejny krok, mimo zmęczenia i zniechęcenia. Mimo tego, iż do celu jeszcze daleko….