Wiadro i studnia

20246192_1541442315907542_4833704930784849905_n   W przydomowym ogródku stała od wielu lat studnia. Obok niej leżało metalowe wiadro. Wiadro dość już stare, trochę powykrzywiane. Wielokrotnie bywało ono spuszczane w dół studni na zardzewiałym łańcuchu, aby w drodze powrotnej przynieść w sobie zimną i czystą wodę, która najlepiej smakowała  w upalne, letnie dni. Czasami jednak wiadro uderzało o błotniste dno i powracało na powierzchnię puste. Czy i my Drodzy Czytelnicy czasami nie jesteśmy takim wiadrem, które tapla się w błocie? Wiadrem, które chce spełniać swoją funkcję, a nie może? Zastanówmy się dzisiaj nad tym.

   Papież Franciszek wielokrotnie powtarza, że Kościół to szpital polowy, którego głównym zadaniem jest balsamowanie ran a nie ich rozdrapywanie. I w tym właśnie kontekście musimy patrzeć na przywołane na początku wiadro i studnię. Bo czyż nie jesteśmy właśnie wiadrem, którym Bóg chce wydobywać na świat dobro i miłość. Wiadrem, dzięki któremu inni będą mogli Go poczuć i doświadczyć. Co z tego, że wiele razy spadamy na samo dno, gdzie nie ma wody. To co, że czasami taplamy się w błocie, że siedzimy w nim po pas. Przecież miłość Stwórcy jest od tego silniejsza. Wydawać by się mogło, że dno, na którym się znaleźliśmy jest końcem, jest sytuacją bez wyjścia. I tego właśnie chce szatan. Chce abyśmy tak myśleli, abyśmy to błoto traktowali, jak coś normalnego, jako naturalne środowisko życia. Skoro już jestem na tym dnie, skoro z ludzkiego punktu widzenia nie mam szans na zmianę , to przecież muszę w niej trwać. Ale Bóg lubi wkładać ręce w takie błoto i z niego tworzyć piękne rzeczy. Prawda tak trudna do zrozumienia, że aż boli. Błoto to przecież najlepsze środowisko do działania bożego miłosierdzia. Gdy prześledzimy historię wielu świętych Kościoła, to dostrzeżemy, że ich życie właśnie tak wyglądało. Byli po uszy upaprani błotem, tym błotem brudzili także innych i gdy wydawać by się mogło dotknęli  najdalszych czeluści dna, wtedy w ich życie wchodził Bóg. Poprzez grzech, który był ich wolnym wyborem, Bóg wprowadzał w ich życie swoją miłość. Ile razy brzydziliśmy się siebie, ile razy myśleliśmy, że nie ma dla nas ratunku. Przecież zapędziliśmy się tak bardzo w zło, że już dalej nie można.

   A Bóg nam pokazuje, że czasami dno jest jedynym miejscem, dzięki którym On może do nas dotrzeć. I wtedy czujemy Jego wyciągniętą dłoń skierowaną w naszą stronę. Czujemy Jego mocny uścisk, który wyraża tylko jedno: KOCHAM CIĘ. I znowu stajemy się wiadrem, które niestrudzenie po rozwijanym łańcuchu przemieszcza się w głąb studni, aby zaczerpnąć z niej wody, która daje życie- nowe życie. Miejmy zawsze w pamięci słowa papieża Franciszka, który powiedział, że ,,nie ma świętego bez PRZESZŁOŚCI i grzesznika bez PRZYSZŁOŚCI”.